لایه‌های پس‌زمینه با سرعتی کندتر از محتوا حرکت می‌کنند؛ نتیجه، حس عمق، پویایی و یک داستان بصری که با اسکرول تو نفس می‌کشد.
وقتی تصویر پس‌زمینه با سرعتی متفاوت از متن حرکت می‌کند، مغز انسان فاصله و عمق را حس می‌کند. این همان ترفندی است که سینما سال‌هاست در نمای دو بعدی استفاده می‌کند و امروز وب آن را به یک تجربه‌ی زنده و تعاملی تبدیل کرده است.
پس‌زمینه ثابت می‌ماند و متن‌ها یکی‌یکی ظاهر می‌شوند — مثل تیتراژ یک فیلم.
وقتی لایه‌ها با سرعت متفاوت حرکت می‌کنند، ذهن فاصله را باور می‌کند — حتی روی صفحه‌ی تخت.
اینجا تصویر آزاد می‌شود تا دوباره اسکرول عادی از سر گرفته شود.
هر لایه سرعت مخصوص خودش را دارد؛ همین اختلاف سرعت، توهم فاصله می‌سازد.
پس‌زمینه کندتر حرکت می‌کند تا چشم روی محتوا استراحت کند، نه اینکه خسته شود.
صفحه به حرکت موس و اسکرول پاسخ می‌دهد و حس زنده بودن پیدا می‌کند.
پارالکس محتوا را به صحنه‌های پشت‌سرهم تبدیل می‌کند؛ اسکرول می‌شود فیلم‌نامه.
این صفحه فقط یک نمایش بود. همین تکنیک‌ها را می‌توانی در لندینگ‌پیج محصول، وب‌سایت شرکتی یا پورتفولیوی شخصی‌ات به کار ببری.
شروع کن